Adı Burgaç

bir burgacın yüzüyle söylüyorum
aklımdan yıldızlar kayıp gidiyor

hiçkimse inanmıyor sahidenliğe
etimizde çimdik çimdik
hayatın tırnak izleri
ve hatta buna bile...

göç ediyor ağırdan umur kafileleri
sesimiz lâl-ü beladan beri yankısız

andolsun ki burgacın adıyla söylüyorum
akıl eski ve üşengeç bir yıldız



Betül Akdağ

AĞAÇSIL

bir mavi inanmak mümkün
cehennem yuvarında
ne var ki asla zorunda değiliz artık...

ikinci göbek bağı bu kopunca yittiğimiz
sonuncu kök epriyen
yarım yamalak bir tümce
sessiz sedasız susulmuş
ha(dd)ince

kokusu alelade değilki sözcelerin
güneş ne yarınki ne dünkü değil

kar yağarmış gecelere
ve bir bozlak erirmiş

kök okşar mı tek bir dalı
diye diye içlenirmiş

kalabalık kuş sürüsüne doğru
kaldırırmış başını salkım söğüt
bağırırmış avazı yittiğince

ben hayata inanmadım
hayat hiçkimselere


Betül Akdağ
Mart/2008