Rabarba

hayattan geçiyoruz

sırtında trabzanın çiçek tenekeleri

güneş deli taylar misali kızgın

hayattan geçiyoruz

ayağımız kıymık kıymık yaşamanın sureti

.

Saklı

duyulmuyordu her zaman dumanın sesi

derine saplanmış bıçak
üç beş kere incelmiş ten
özne siz kalabalık
yedi zılgıt beş cenaze ve daha

çargâhtan yürüyordu nigar makamına ses
ışıksız gecelerden sahte yıldız takımlarından geçiyorduk
kendimizde kalmıyordu ayak izimiz
bu yüzden en çok içerde kayboluyorduk

duyulmuyordu her zaman dumanın sesi

Lar Ler

bir o mu bırakmış yıldızlarını damlara
avutmaya çıkmış dağ başlarını
bir o mu silâhın çamurunda yatan
elinin parmakları yüreğine doğru

öldüğü gün kadar kimse güzel olmadı


Kemal Özer


(Işıkları yazmaya gitti şair. Her nedense ölmek diyorlar ona.)