"..........
Sonra her şey birdenbire çirkin, birdenbire çirkin, birdenbire
Çirkindi
Bozuldu bir akşamüstü kıyılara çıkmak çünkü
Eller bir soğuk el resmine girip dondular.
Ay çürüdü
Her şey bir hizada kaldı, bütün eşyaları kaldırdılar
O kaldı
Bir o kaldı: gelişen korku.
..........."



(E. Cansever/Tragedyalar V-V)

Revan

ufka sevdalı güneşler gibi çekildik
kuşkusuz kanatların gölgesine
sizin duldanızdaki taşlara dokunmadan
ama çarpalayarak bir yüreğin yükünü
dalgınlığa, aşıklığa, inanca dair
ne varsa havaya serpmiş
eli ayağı kesilmiş adamlar gibi gittik

ateşi içmişti yağmur
ve herkesi aklamıştık
nereye denklendiğimiz gelmeden aklımıza
gürültüsüz bulutlar gibi gittik

.

Acının Alkışları

7:45
"Neden ölürki bir insan sevgisizlikten başka ?" dedi duman.
Kendi yanaklarından döküldü gitti kadın...


7:46
uyuyan bir bebeğin üstünü örter gibi
şehri sarıp sarmalıyor,
demek ki şefkatli bir şeydir sis...


7:51
herkes kendi hayatının bir kenarından tutmuş ısırıyor.
hiç değilse dişleri tamam olsa...


7:54
küçük beyaz tepelerde mavi ağaçlar da bilir
dün tahta bir merdivendir
kırık bacaklı.


7:55
içimdeki son insan öldüğünde
kente güneş yağıyordu (h)içlendim.


7:58
"nal sesleri sönüyor perde perde
atlılar kayboluyor güneşin battığı yerde! " Nâzım Hikmet



1 haziran 2009 (Değirmendere)